پزشك آمپول و قرصي را در نسخه نوشت و گفت: داروها تخصصي است و بايد از داروخانه‌هاي دولتي مثل 13 آبان تهيه شود. به دنبال فرمايش دكتر، به همراه بيمار تاكسي گرفتيم و به داروخانه شبانه روزي 13 آبان رفتيم.

دكتر پذيرش گفت: آمپولش‌رو نداريم،

گفتم: كجا داره؟

گفت: شايد هلال احمر،

گفتم : شماره تماسش رو داريد؟ زنگ بزنم، شايد اونها هم نداشته باشند،

برام شماره تماس‌رو نوشت روي  نسخه، ولي هرچي زنگ زدم كسي جواب نداد.  به مطب پزشك زنگ زدم و داستان را تعريف كردم، پزشك گفت :  دارو وارداتيه و فقط دولت وارد مي‌كنه و بايد از داروخانه‌هاي دولتي بگيريد.

ساعتي بعد در داروخانه هلال احمر،

دكتر پذيرش گفت: داروها را داريم ،‌دقايقي بعد بلندگو پيجمان كرد،‌

دكتر پذيرش گفت : مي‌گن آمپولش تمام شده

گفتم: پس كجا داره؟

گفت: شايد 29 فروردين

باز به همراه بيمار در هواي سرد شبانگاهي به سمت ميدان حر تاكسي گرفتيم.

دكتر پذيرش داروخانه 29 فروردين گفت : آمپول داريم ولي قرصش‌رو ، فردا صبح بيا بگير

گفتم : آخه چرا فردا؟ خوب اونم الان بده.

گفت: نمي‌شه، اونو بايد از باجه شش كه تخصصي‌اند بگيري

گفتم : پس حداقل آمپول بده،‌ شايد تا فردا تمام بشه

گف: باشه ولي آمپول بيمه نيست و دونه‌ايي شش هزار تومان است

گفتم: باشه

فردا صبح به جاي داروخانه 29 فروردين به داروخانه 13 آبان كه در مسير بود رفتم و خواستم اگر قرص را دارند ، آنرا تهيه كنم.

دكتر پذيرش گفت: داريم ولي بيمه نيست و دونه‌ايي هزار و پانصد تومان است و بايد حداكثر تا يك ساعت ديگر در يخچال باشه.

گفتم : لطفا بدهيد ، (آخه چه جوري در اين ترافيك يك ساعته به يخچال برسونم )

هدف از نقل اين ماجرا دو نكته است:

يك) چرا دارويي كه آزاد است و اين همه مورد نياز،‌ فقط توسط دولت وارد مي‌شود و فقط در داروخانه‌هاي دولتي بفروش مي‌رسد؟

دو) چرا دكتر پذيرش داروخانه 13 آبان كه براي اولين بار به آن مراجعه كرديم و مي‌دونست دارو بيمه نيست، اقدام به تحويل قرص ننمود و با نداشتن آمپول ما را به داروخانه ديگري حواله داد و مجبور شديم براي گرفتن قرص ، روزي ديگر به اين داروخانه مراجعه كنيم.

پ. ن:  خدا مراجعه به داروخانه را نصيب نكنه، ولي بايد بريد تا معني دسترسي به بهداشت، حقوق شهروندي و عزت ملت را بفهميد.